به نقل از کوردانه، حریق ارتفاعات لیتانار در محدوده کبیرکوه ایلام پس از دو روز تلاش نیروهای محلی، یگان حفاظت منابع طبیعی، طبیعتیاران، عشایر و دوستداران محیط زیست مهار شد. بر اساس اعلام مدیرکل منابع طبیعی و آبخیزداری استان ایلام، حدود ۲۰ هکتار از عرصههای طبیعی این منطقه در آتشسوزی اخیر آسیب دیده است.
اگرچه مهار این آتشسوزی خبر مهم و امیدوارکنندهای است، اما این حادثه بار دیگر یک واقعیت تلخ را آشکار کرد: در ایران، بهویژه در مناطق غربی کشور، مردم و نیروهای محلی اغلب با حداقل امکانات در برابر نابودی جنگلها، مراتع و سرمایههای طبیعی میایستند.
در جهانی که برای حفاظت از محیط زیست از بالگردهای تخصصی، تجهیزات اطفای حریق، سامانههای هشدار سریع، نیروهای آموزشدیده و بودجههای کلان استفاده میشود، در بسیاری از مناطق ایران هنوز خاموش کردن آتش به همت مردم، طبیعتیاران، نیروهای محلی و عشایری وابسته است که گاه با دست خالی و در شرایط سخت جغرافیایی وارد میدان میشوند.
کبیرکوه تنها یک ارتفاع طبیعی نیست؛ بخشی از هویت زیستمحیطی، تاریخی و اجتماعی مردم ایلام و زاگرس است. هر هکتار از این عرصهها که در آتش میسوزد، تنها خاک و درخت و مرتع نیست، بلکه بخشی از امنیت زیستی، معیشت مردم، تنوع گیاهی و جانوری و آینده نسلهای بعدی از میان میرود.
مسئولان دولتی نمیتوانند پس از هر آتشسوزی صرفاً به اعلام مهار حریق و قدردانی از مردم بسنده کنند. پرسش اصلی این است: چرا مناطق جنگلی و کوهستانی غرب کشور هنوز از امکانات کافی برای پیشگیری و مقابله با آتشسوزی برخوردار نیستند؟ چرا باید بار اصلی حفاظت از طبیعت بر دوش مردم محلی و نیروهای داوطلب باشد؟
حفاظت از منابع طبیعی با شعار و توصیه عمومی ممکن نیست. این حوزه نیازمند بودجه، برنامهریزی، تجهیزات، آموزش، مدیریت علمی و پاسخگویی شفاف است. دولت موظف است برای مناطقی مانند کبیرکوه، زاگرس و دیگر عرصههای طبیعی کشور امکانات واقعی و پایدار فراهم کند، نه اینکه پس از هر حادثه تنها بر مشارکت مردم تأکید کند.
مردم ایلام، عشایر، طبیعتیاران و نیروهای داوطلب بار دیگر نشان دادند که نسبت به سرزمین و طبیعت خود احساس مسئولیت دارند. اکنون نوبت دولت است که مسئولیت قانونی و عملی خود را در برابر حفاظت از محیط زیست انجام دهد؛ پیش از آنکه آتش بعدی، بخش دیگری از زاگرس را به خاکستر تبدیل کند.
