۱۲ نفر از کارکنان فنی پالایشگاه گاز شرکت NGL دهلران در پی واژگونی اتوبوس حامل کارکنان در محور دشت‌عباس به مورموری جان خود را از دست دادند و ۱۶ نفر دیگر مصدوم شدند. بیشتر جان‌باختگان اهل آبدانان و از ایل‌های مختلف این منطقه بودند؛ مردمانی که اکنون خانواده‌هایشان در سوگ عزیزان خود نشسته‌اند.
این فاجعه بار دیگر چهره واقعی مدیریت و اولویت‌های جمهوری اسلامی را در برابر مردم آشکار کرد. کارگرانی که برای تأمین معاش خانواده‌های خود راهی محل کار شده بودند، قربانی جاده‌های ناایمن و ضعف زیرساخت‌های امدادی شدند و دیگر به خانه بازنگشتند.
از نخستین ساعات انتشار خبر، شمار جان‌باختگان ابتدا سه نفر اعلام شد و سپس به‌تدریج افزایش یافت تا به ۱۲ نفر رسید. این افزایش شمار قربانیان، پرسش‌های جدی درباره سرعت و کیفیت امدادرسانی، امکانات اورژانسی و به‌ویژه نبود یا عدم استفاده به‌موقع از بالگردهای امدادی مطرح می‌کند. باید روشن شود که آیا تأخیر در انتقال مصدومان و کمبود امکانات امدادی در افزایش شمار قربانیان نقش داشته است یا خیر.
اما پرسش اساسی‌تر این است: چگونه در منطقه‌ای که از مناطق به‌شدت نظامی و امنیتی کشور به شمار می‌رود و حضور گسترده نیروها و امکانات نظامی در آن وجود دارد، هنگام وقوع چنین فاجعه‌ای امکانات امداد هوایی در دسترس مردم نیست؟
در جریان خیزش‌ها و اعتراضات مردمی سال‌های گذشته، مردم این منطقه بارها شاهد پرواز ده‌ها بالگرد نظامی و امنیتی در آسمان شهرها و مناطق مختلف بوده‌اند؛ بالگردهایی که برای تعقیب، بازداشت و سرکوب معترضان به پرواز درمی‌آمدند. اما هنگامی که جان انسان‌ها در میان است و مردم به امدادرسانی فوری نیاز دارند، ظاهراً همین امکانات در دسترس نیستند.
این تناقض، پرسشی تلخ و جدی در برابر مسئولان قرار می‌دهد: امکانات و تجهیزات نظامی و هوایی برای کنترل و سرکوب مردم وجود دارد، اما برای نجات جان کارگران و شهروندان گرفتار در یک حادثه مرگبار، امکانات کافی فراهم نیست؟
آبدانان سرزمین هم‌زیستی تاریخی و زیبای ایل‌های بزرگ کورد است. جان‌باختگان این حادثه نیز از ایل‌های مختلف این منطقه بودند. به‌عنوان عضوی از ایل بزرگ زرگوش، در میان این داغ‌دیدگان، خود را شریک اندوه خانواده‌ای می‌دانم که جوانی از این ایل را از دست داده است؛ جوانی که فرزند داشت، خانواده داشت و برای ساختن آینده‌ای بهتر تلاش می‌کرد، اما قربانی این فاجعه شد.
در چنین شرایطی، تماس‌های تلفنی معاون اول رئیس‌جمهور، پیام‌های تسلیت استاندار، اعلام عزای عمومی و دستورهای نمایشی برای بسیج امکانات، دردی از خانواده‌های داغدار دوا نمی‌کند. مردم به نمایش همدردی پس از مرگ عزیزانشان نیاز ندارند؛ آنها حق دارند از جاده‌های ایمن، ناوگان حمل‌ونقل استاندارد، اورژانس مجهز، بالگردهای امدادی آماده و خدمات درمانی سریع برخوردار باشند.
اشک تمساح مسئولان، مردگان را زنده نمی‌کند. اعلام عزای عمومی و صدور پیام تسلیت، جایگزین مسئولیت‌پذیری و پاسخگویی نیست.
باید روشن شود چه عواملی باعث وقوع این حادثه شده، چرا شمار قربانیان افزایش یافته و آیا کمبود یا تأخیر در امدادرسانی در مرگ تعدادی از مصدومان نقش داشته است. مسئولان باید در برابر مردم و خانواده‌های جان‌باختگان پاسخگو باشند.
رادیو کوردانه ضمن ابراز تأسف عمیق، جان‌باختن این ۱۲ کارمند زحمتکش را به خانواده‌های داغدار، مردم آبدانان و همه ایل‌های بزرگ استان ایلام، به‌ویژه ایل زرگوش، تسلیت می‌گوید.
برای جمهوری اسلامی، بالگرد برای تعقیب و سرکوب معترضان آماده پرواز است، اما برای نجات جان شهروندان، نبود امکانات بهانه می‌شود؛ این همان تناقض تلخی است که مردم این سرزمین سال‌هاست با آن زندگی می‌کنند.
