به نام یک ایلامی دور از وطن
خبرگزاری فارس، وابسته به سپاه پاسداران، در نخستین گزارش خود از واژگونی اتوبوس سرویس کارکنان شرکت NGL دهلران در محور دشت‌عباس به مورموری، از سه کشته و بیش از ۱۲ مصدوم خبر داد؛ اما تنها چند ساعت بعد، با تکمیل عملیات امدادرسانی، شمار جان‌باختگان به ۱۰ نفر و مصدومان به ۱۸ نفر افزایش یافت. حال تعدادی از مجروحان نیز وخیم گزارش شده است.
در بسیاری از کشورهای جهان، حتی در عقب‌مانده‌ترین و محروم‌ترین کشورها، هنگام وقوع چنین تصادف‌های مرگباری، استفاده از بالگرد امدادی برای انتقال سریع مجروحان و کاهش تلفات، یکی از امکانات شناخته‌شده امدادرسانی است. اما در ایلام، استانی که مردم آن سال‌ها با محرومیت و کمبود امکانات روبه‌رو هستند، چرا در چنین حادثه‌ای از بالگرد امدادی استفاده نشد؟
افزایش شمار جان‌باختگان از سه نفر به ۱۰ نفر طی چند ساعت، پرسش‌های جدی درباره کمبود امکانات امدادی، به‌ویژه امداد هوایی، مطرح می‌کند. آیا اگر امکانات لازم برای انتقال سریع مجروحان وجود داشت، نمی‌شد جان تعدادی از این انسان‌ها را نجات داد؟
حکومتی که بخش عظیمی از منابع و امکانات کشور را صرف برنامه‌های نظامی، تسلیحاتی و آمادگی برای جنگ می‌کند، چرا برای حفظ جان شهروندان خود، به‌خصوص در استان محرومی مانند ایلام، امکانات اولیه امدادی فراهم نمی‌کند؟
برای من، این حادثه فقط یک خبر تلخ و چند عدد در یک گزارش خبری نیست.
من به‌عنوان یک ایلامی که سال‌هاست دور از وطن زندگی می‌کنم، خود را در غم از دست دادن این عزیزان شریک می‌دانم. خود را در کنار خانواده‌هایی می‌بینم که امروز در سوگ نشسته‌اند؛ پدران و مادرانی که چشم‌انتظار فرزندانشان بودند، همسرانی که منتظر بازگشت شریک زندگی خود از محل کار بودند و فرزندانی که شاید دیگر هرگز صدای پدرشان را نشنوند.
همچنین خود را در غم دوستان و همکارانی شریک می‌دانم که امروز جای خالی این کارگران را در کنار خود احساس می‌کنند.
این کارگران برای تأمین زندگی خانواده‌هایشان از خانه بیرون رفته بودند، نه برای آنکه قربانی کمبود امکانات و بی‌توجهی به جان انسان‌ها شوند.
جان کارگر ایلامی هم ارزشمند است. جان مردم ایلام نباید قربانی محرومیت، بی‌توجهی و نبود امکانات امدادی شود.
به خانواده‌های داغدار صمیمانه تسلیت می‌گویم و برای مجروحان آرزوی بهبودی دارم.
محمدرضا اسکندری یک ایلامی دور از وطن
