کوردانه ـ محمدرضا اسکندری: ماشالله عباس‌زاده، که امروز نام «رایان» را برای خود انتخاب کرده، ظاهراً فراموش کرده است که تغییر نام و تعویض قبای سیاسی، گذشته افراد را پاک نمی‌کند. کسی که روزگاری در ساختار سیاسی جمهوری اسلامی فعالیت می‌کرد و انقلابیون را ضدانقلاب می‌خواند، امروز در قامت مدافع سرسخت رضا پهلوی ظاهر شده و با ادبیاتی توهین‌آمیز به منتقدان و مردم کردستان حمله می‌کند. او به‌جای پاسخ‌گویی درباره سابقه سیاسی خود، به مردم یک ملت درس انسانیت می‌دهد و جنایت یک فرد را به پای یک جامعه می‌نویسد.

ماشالله عباس‌زاده، که امروز نام «رایان» را برای خود انتخاب کرده، ظاهراً تصور می‌کند با تغییر نام می‌توان گذشته سیاسی را نیز تغییر داد و حافظه تاریخی مردم را پاک کرد!

او روزگاری دبیر اطلاع‌رسانی ستاد انتخاباتی محمد خاتمی بود. پس از مهاجرت به خارج از کشور، مسیر سیاسی دیگری در پیش گرفت و طی سال‌های گذشته در تلویزیون ایران فردا، در کنار علیرضا نوری‌زاده، فعالیت کرد. امروز نیز در جایگاه مدافع دوآتشه رضا پهلوی ظاهر شده و با ادبیاتی توهین‌آمیز به هر منتقدی که از مواضع او و جریان مورد حمایتش انتقاد کند، حمله می‌کند.

کسی که دیروز در چارچوب جمهوری اسلامی فعالیت می‌کرد و انقلابیون را ضدانقلاب می‌خواند، امروز ناگهان خود را انقلابی دوآتشه معرفی می‌کند و برای دیگران تعیین تکلیف می‌کند. البته تغییر موضع سیاسی حق هر فردی است، اما این حق به معنای پاک شدن گذشته یا مصونیت از پاسخ‌گویی درباره عملکرد سیاسی پیشین نیست.

از تغییر نام و تعویض قبای سیاسی بگذریم؛ به موضوع مهم‌تری بپردازیم.

اظهارات توهین‌آمیز عباس‌زاده پس از قتل دلخراش شلیر صیدی، دختر جوان گیلانغربی، نمونه‌ای آشکار از برخورد غیرمسئولانه با یک معضل عمیق اجتماعی است. او به‌جای پرداختن به ریشه‌های خشونت علیه زنان و بررسی عوامل اجتماعی، فرهنگی و ساختاری چنین جنایاتی، مردم کردستان، احزاب و روشنفکران کرد را هدف حملات خود قرار داده و با ادبیاتی تحقیرآمیز مدعی شده است که اگر مردم کرد انسان بودند، جلوی چنین جنایتی را می‌گرفتند!

آقای عباس‌زاده! با چه معیاری به خود اجازه می‌دهید یک ملت را به دلیل جنایت یک فرد تحقیر کنید؟ آیا قرار است مسئولیت تمام قتل‌های موسوم به ناموسی در ایران را به گردن مردم یک منطقه بیندازیم؟ آیا چنین اظهاراتی چیزی جز توهین آشکار به یک ملت و فرار از پرداختن به ریشه‌های واقعی خشونت علیه زنان است؟

برای یادآوری تاریخ، بد نیست نگاهی هم به ایلام در سال ۱۳۵۶، یعنی دوران حکومت پهلوی، بیندازید. در آن سال، بر اساس روایتی که به آن اشاره شده، مردی خواهر خود را به دلیل برقراری رابطه با مردی دیگر با ضربات چاقو به قتل رساند. این نمونه تاریخی نشان می‌دهد که خشونت علیه زنان و قتل‌های موسوم به ناموسی نه پدیده‌ای مختص امروز است و نه به مناطق کردنشین محدود می‌شود. حکومت پهلوی نیز در برابر چنین واقعیت‌هایی کارنامه‌ای دارد که نمی‌توان آن را از حافظه تاریخی جامعه حذف کرد.

خشونت علیه زنان را نمی‌توان به یک ملت، قوم یا جغرافیا نسبت داد. این معضل ریشه‌هایی عمیق در ساختارهای اجتماعی، فرهنگی، مذهبی و حقوقی دارد و مقابله با آن مسئولیت مشترک جامعه، نهادهای مدنی و حکومت‌هاست. هیچ فرد یا جریانی حق ندارد با استفاده از یک جنایت، یک ملت را زیر سؤال ببرد.

مردم کردستان نه‌تنها در برابر خشونت علیه زنان سکوت نکرده‌اند، بلکه زنان و مردان کرد طی دهه‌ها برای آزادی، برابری و حقوق زنان مبارزه کرده و هزینه‌های سنگینی پرداخته‌اند. البته این به معنای نادیده گرفتن مشکلات و آسیب‌های موجود در جامعه خودمان نیست. ما نیز با هر فرد، جریان یا تفکری که قتل زنان را به نام ناموس، سنت یا مذهب توجیه می‌کند، مخالفیم و در برابر آن می‌ایستیم.

اما آقای عباس‌زاده، پیش از آنکه به مردم کردستان درس انسانیت بدهید، بهتر است نگاهی به گذشته سیاسی خودتان بیندازید. شما حق دارید مواضع سیاسی‌تان را تغییر دهید، اما حق ندارید با تغییر نام و قرار گرفتن در کنار جریان سیاسی جدید، گذشته خود را انکار کنید و هم‌زمان مردمی را تحقیر کنید که دهه‌ها برای آزادی، برابری و عدالت هزینه داده‌اند.

نه تغییر نام، نه تعویض لباس سیاسی و نه حضور در رسانه‌های مختلف، به‌تنهایی برای کسی اعتبار تاریخی و سیاسی ایجاد نمی‌کند.

تاریخ را نمی‌توان با تغییر نام بازنویسی کرد؛ مردم حافظه دارند و همان‌طور که گذشته شما را به یاد دارند، عملکرد امروزتان را نیز قضاوت خواهند کرد.