مگان بودت، رئیس مؤسسه صلح کردی، انتخابات اخیر در مناطق کردنشین سوریه را نه رقابتی آزاد، بلکه بازتاب دیدگاه گروهی محدود از نخبگان نزدیک به دولت توصیف کرده و مشروعیت این روند را زیر سؤال برده است. سث فرانتزمن نیز با پذیرش محدود بودن روند انتخابات، تهدیدهای امنیتی و فشار ترکیه را از عوامل مهم شکلگیری وضعیت کنونی دانسته است.
مگان بودت، رئیس مؤسسه صلح کردی، انتخابات اخیر در مناطق کردنشین سوریه را نه رقابتی آزاد و چندحزبی، بلکه بازتاب دیدگاه گروهی محدود از نخبگان نزدیک به دولت توصیف کرده و مشروعیت این روند سیاسی را زیر سؤال برده است. در مقابل، سث فرانتزمن، کارشناس مسائل خاورمیانه، ضمن پذیرش محدود بودن روند انتخابات، تهدیدهای امنیتی و فشار ترکیه را از عوامل مهم شکلگیری وضعیت کنونی میداند.
دو ارزیابی متفاوت اما در برخی نقاط همپوشان از انتخابات پارلمانی اخیر سوریه در مناطق کردنشین، در بحثی میان مگان بودت و سث فرانتزمن در شبکه اجتماعی ایکس، تصویری پیچیده از شکافهای سیاسی و نسلی در شمال و شرق سوریه ارائه میدهد؛ شکافهایی که تنها به اختلاف میان احزاب محدود نیست، بلکه به تفاوت تجربه تاریخی نسلها، مفهوم خودمختاری و تعریف مشارکت سیاسی بازمیگردد.
بودت در تحلیل خود بر شکاف نسلی در جامعه کرد سوریه تأکید کرده است. به گفته او، کردهایی که پیش از سال ۲۰۱۱ تجربه سیاسی داشتهاند، وضعیت کنونی را در مقایسه با دوران حکومت بعث نوعی پیشرفت میدانند و حتی امکان مطالبه حقوق را دستاوردی سیاسی تلقی میکنند. اما نسل جوانتر که پس از شکلگیری خودگردانی کردها وارد عرصه سیاسی شده، ادغام ساختارهای خودگردان در دولت مرکزی سوریه را بیشتر عقبنشینی و واگذاری دستاوردهای تثبیتشده میداند تا یک موفقیت سیاسی.
بودت همچنین مشروعیت انتخابات اخیر را زیر سؤال برده و گفته است آنچه برگزار شد، انتخاباتی آزاد و چندحزبی نبود. به گفته او، ترکیب رأیدهندگان، نامزدها و نهادهای تصمیمگیرنده از ابتدا محدود و کنترلشده بود و نتیجه آن بیش از آنکه نماینده واقعی جامعه یا احزاب کردی باشد، بازتاب دیدگاه گروه کوچکی از مردان بالای ۴۰ سال است که از سوی دولت انتخاب شدهاند.
او در عین حال رفتار حزب اتحاد دموکراتیک، PYD، را نیز متناقض توصیف کرده است. بودت میگوید این حزب و نهادهای وابسته به آن، از پیوستن نیروهای یگانهای مدافع خلق، YPG، به ارتش گرفته تا ادغام کارمندان اداره خودگردان شمال و شرق سوریه در ساختار اداری دولت، عملاً در مسیر ادغام در ساختار دولت سوریه قرار گرفتهاند؛ از این رو، تحریم روند انتخاباتی پارلمان در حالی که دیگر بخشهای ساختار سیاسی و نظامی در حال ادغاماند، برای بسیاری قابل فهم نیست.
در مقابل، سث فرانتزمن بخشی از نگرانیهای بودت را میپذیرد، اما درباره نقش تهدیدهای خارجی، بهویژه تهدید ترکیه، دیدگاه متفاوتی دارد. او تأکید کرده است که خطر حمله مجدد ترکیه واقعی بوده و نهتنها PYD، بلکه ائتلاف بینالمللی ضد داعش نیز بارها درباره آن هشدار داده بود.
فرانتزمن برخورد با شورای میهنی کرد سوریه، KNC/ENKS، را «اشتباهی تأسفبار» دانسته و گفته است توافق وحدت کردی باید بسیار زودتر حاصل میشد. با این حال، او یادآور شده است که در سال ۲۰۱۷ انتخابات محلی برگزار شد و قرار بود انتخابات پارلمانی نیز برگزار شود، اما حمله ترکیه به عفرین این روند را متوقف کرد.
فرانتزمن نیز همانند بودت انتخابات اخیر را آزاد و عادلانه نمیداند، اما تأکید دارد باید میان مشارکت کردها در ساختار دولت سوریه و ماهیت محدود روند انتخاباتی اخیر تفاوت قائل شد. به باور او، مشکل اصلی تمرکز بیش از حد قدرت در ساختار سیاسی سوریه است؛ بهویژه اختیاری که به رئیسجمهور برای انتصاب نمایندگان پارلمان داده شده است.
در مجموع، این بحث نشان میدهد مسئله انتخابات در مناطق کردنشین سوریه تنها به رقابت میان PYD و KNC محدود نیست، بلکه به پرسشهای عمیقتری درباره آینده خودگردانی، رابطه کردها با دولت مرکزی، مشروعیت ساختار سیاسی جدید سوریه و شکاف میان نسلهای مختلف کردها گره خورده است.
