۳۸ کارگر ایرانی، از جمله چند زن، که برای برداشت چای به ریزه ترکیه رفته بودند، پس از ۱۵ روز کار و مطالبه دستمزد خود مورد ضربوشتم قرار گرفتند. این حادثه بار دیگر وضعیت تلخ کارگران مهاجری را آشکار میکند که زیر فشار فقر و بیکاری، برای درآمدی اندک راهی کشورهای همسایه میشوند، اما در آنجا نیز با استثمار، خشونت و بیپناهی روبهرو هستند.
به گزارش کوردانه، ۳۸ کارگر ایرانی که برای کار در برداشت چای از ایران به شهرستان چایلی در استان ریزه ترکیه رفته بودند، پس از ۱۵ روز کار و هنگام مطالبه دستمزد خود، مورد حمله گروهی قرار گرفتند.
بنا بر گزارش منابع خبری ترکیه و مزوپوتامیا، در میان این کارگران شماری زن نیز حضور داشتهاند. این کارگران در بخش کشاورزی و برداشت چای مشغول به کار بودند و پس از دو هفته کار، هنگامی که از کارفرمای خود خواستند مزدشان پرداخت شود، با حمله کارفرما و گروهی از همراهان او روبهرو شدند.
بر اساس گزارشها، کارفرما که نام او با حروف اختصاری «م.ی» اعلام شده، همراه با حدود ۱۵ نفر دیگر به این کارگران حمله کرده است. در جریان این حمله، چند کارگر زخمی شدند و یکی از آنان به دلیل شکستگی فک به بیمارستان منتقل شد.
کارگران مجروح ابتدا برای درمان به بیمارستانهای شهرستان چایلی و مرکز استان ریزه منتقل شدند. یکی از کارگران که فک او شکسته بود، برای ادامه درمان به بیمارستان دانشگاه فنی قارادنیز در ترابزون اعزام شد، اما به گفته منابع خبری، پس از آنکه از او ۱۳۰ هزار لیر ترکیه هزینه درمان مطالبه شد و توان پرداخت این مبلغ را نداشت، ناچار شد بدون ادامه درمان بازگردد.
گزارشها حاکی است پس از وقوع این حادثه، کارگران ایرانی به پایانه اتوبوسرانی چایلی منتقل و در آنجا رها شدند. صاحب یک شرکت اتوبوسرانی که متوجه وضعیت آنان شده بود، موضوع را به پلیس اطلاع داد. به دنبال آن، این کارگران به مدت دو روز و تحت نظارت پلیس در مسجد پایانه اتوبوسرانی اسکان داده شدند.
در چارچوب تحقیقات آغازشده درباره این پرونده، کارفرما با حروف اختصاری «م.ی» به اتهام مشارکت در حمله بازداشت شد، اما پس از ادای توضیحات، با قرار نظارت قضایی آزاد شد. تاکنون گزارشی از برخورد قضایی جدی با سایر افرادی که گفته میشود در این حمله نقش داشتهاند، منتشر نشده است.
بر اساس اطلاعات منتشرشده، کارگران ایرانی برای بازگردانده شدن به کشور، به مرز گوربولاغ ـ بازرگان منتقل شدهاند.
این حادثه بار دیگر وضعیت آسیبپذیر کارگران مهاجر و فصلی را در ترکیه برجسته کرده است؛ کارگرانی که بسیاری از آنان به دلیل فقر، بیکاری، تورم و فشار سنگین اقتصادی در ایران، ناچار میشوند برای به دست آوردن درآمدی اندک، تن به کارهای سخت، بیثبات و بدون حمایت کافی در کشورهای همسایه بدهند. بسیاری از این افراد نه از بیمه و حمایت قانونی روشن برخوردارند و نه به دلیل مشکلات زبانی، ناآشنایی با قوانین و ترس از اخراج یا تهدید کارفرما، امکان پیگیری مؤثر حقوق خود را دارند.
هر ساله، بهویژه در فصل تابستان و همزمان با آغاز برداشت محصولات کشاورزی، هزاران کارگر فصلی از مناطق مختلف ترکیه و کشورهای همسایه برای کار در مزارع، باغها و کشتزارهای چای راهی مناطق کشاورزی میشوند. با این حال، گزارشهای متعددی از سوءاستفاده از نیروی کار مهاجر در این بخش منتشر شده است.
در بسیاری از موارد، کارگران خارجی پس از پایان کار یا هنگام مطالبه دستمزد خود، با بهانههای مختلف از محل کار اخراج میشوند، دستمزدشان پرداخت نمیشود یا حتی مورد تهدید و خشونت قرار میگیرند. حادثه ریزه نشان میدهد که نبود نظارت کافی بر کارفرمایان و ضعف حمایت حقوقی از کارگران مهاجر، میتواند آنان را در برابر شدیدترین شکلهای استثمار و خشونت بیدفاع بگذارد.
کارگران ایرانی در ریزه تنها خواستار دریافت مزد کار خود بودند؛ اما پاسخ آنان، بهجای پرداخت دستمزد، ضربوشتم، رها شدن در پایانه اتوبوسرانی و بازگردانده شدن به مرز بود.
