کوردانه: محمدرضا اسکندری: کیانوش، به گفته چند تن از اعضای باسابقه و بلندپایه سازمان فداییان، بیشتر از آنکه اهل کار تشکیلاتی و مسئولیتپذیری باشد، در بزرگنمایی خودش و داستانسرایی درباره نقش و جایگاهش مهارت دارد. او در سازمان نه جایگاه تعیینکنندهای داشت و نه کارنامهای که با ادعاهای امروزش همخوانی داشته باشد. به نظر میرسد همیشه به دنبال جایی بوده که احساس کند باد از آن سمت میوزد!
برای نمونه، روزی او را برای انجام مأموریتی تشکیلاتی میفرستند. با لباس خواب و پیژامه سوار موتور میشود و به راه میافتد. وقتی از او میپرسند چرا با چنین وضعیتی بیرون رفته، پاسخ میدهد: «برای عادیسازی!» به او میگویند: آخر این چه نوع عادیسازی است؟ کدام آدم عاقلی در آن شرایط، با لباس خواب و برای انجام یک مأموریت تشکیلاتی، در خیابان ظاهر میشود؟!
اما مسئله اصلی کیانوش فقط این رفتار عجیب نیست؛ مسئله، روحیه مریدپروری و وابستگی بیچونوچرای او به صاحبان قدرت است.
او در دوران نفوذ فرخ نگهدار در سازمان، از سینهچاکان و مدافعان سرسخت او بود. هر کس با فرخ مخالفت میکرد، از حملات کیانوش در امان نبود. در یکی از نشستهای کنگره، هنگامی که یکی از اعضای خانواده شهدای سازمان، از کرمانشاه، فرخ نگهدار را به دلیل آنچه خیانت به سازمان و خون شهیدان میدانست، مورد انتقاد شدید قرار داد، کیانوش تمامقد به حمایت از فرخ برخاست و به جای پاسخگویی به انتقادها، آن عضو خانواده شهیدان را خائن نامید؛ گویی فرخ هیچ خطا و ایرادی نداشته و هر انتقادی به او، حمله به مقدسات است!
امروز ظاهراً فقط نامها عوض شدهاند؛ جای فرخ را رضا گرفته است، اما منطق و رفتار کیانوش همان است. دیروز مرید فرخ بود و امروز شیفته رضا شده است. برای او گویا مهم نیست چه کسی در مرکز توجه و قدرت قرار دارد؛ مهم این است که بتواند به او تکیه کند و دیگران را از موضع همان شخص مورد حمله قرار دهد.
این روحیه را میتوان با حکایت معروف ملانصرالدین توضیح داد: روزی میخ افسار خرش را در زمین فرو کرد و گفت اینجا مرکز جهان است. وقتی از او پرسیدند از کجا چنین چیزی را میدانی، پاسخ داد: هر جا میخ افسار خر من باشد، همانجا مرکز جهان است!
حکایت کیانوش نیز همین است: هر کسی که او مریدش باشد، در نگاه او مرکز ثقل جهان و شایسته رهبری ایران است! دیروز فرخ، امروز رضا؛ فردا هم اگر باد از جای دیگری بوزد، معلوم نیست افسار مریدیاش را به کدام میخ گره بزند.
مشکل چنین افرادی دفاع از یک اندیشه و آرمان سیاسی نیست؛ مشکل آنها این است که به جای وفاداری به اصول، حقیقت و پاسخگویی، وفادار به اشخاص و صاحبان قدرتاند.


