طاهره خرّمی، رواندرمانگر و کنشگر سیاسی و مدنی روژهلات کوردستان، در پیامی ضمن اعلام حمایت از «مجمع همکاری زاگرس» و گرامیداشت چهلم جانباختگان راه آزادی در ارکوازِ ملکشاهی، کرماشان، ایلام، لرستان و سراسر ایران، تأکید کرد:
«این دلیران زنان و مردان شهید به خاک افتاده از جور زمان از دامانِ مادرانی برخاستهاند که امروز با نوای سُرنای چَمَری و با رقصِ چَمَری، فرزندانِ خویش را به خاکِ آزادی سپردهاند. تا این مادران ایستادهاند، کوردستان غمی نخواهد داشت و هیچ دیکتاتوری دیگر نخواهد توانست در این خاک جای پا باز کند.
مردمِ زاگرسنشین از ماکو تا مهران برای سَروریِ خویش و برای کوردستانِ عزیز تلاش میکنند. عصرِ «مرزنشینِ غیورِ شاه» و «پاسدارانِ مرزهای اسلامیِ خمینی» سپری شده است؛ زاگرسنشینان دیگر نه نگهبانِ تاجاند و نه نگهبانِ عمامه. زاگرسنشینان(کوردستان و لرستانِ عزیز)، برای کرامتِ انسانی و حقِ حاکمیتِ خود، در چارچوبِ ایرانی فدرال با برابریِ حقوقِ سیاسی، فرهنگی و اقتصادی، به کمتر از حقوقِ برابر رضایت نخواهند داد.
از همه مردم ایلام، کرماشان، لرستان و دیگر بخشهای کوردستان میخواهم با تمام وجود از مجمع همکاری زاگرس پشتیبانی کنند و برای ساختن تشکیلاتی بزرگ و نیرومند بکوشند؛ زیرا بدون تشکل، سازمانیافتگی و همکاری از ماکو تا مهران روژهلات کوردستان به سَروریِ خویش نخواهیم رسید.
کمکاری زیاد بوده است؛ همه ما از احزاب تا تکتکِ کنشگران سیاسی و مدنیِ کرماشان، ایلام و لرستان سهمی در این کمکاری داشتهایم. اکنون وقتِ تسویهحساب، تخریب و حملههای غیراصولی نیست؛ اکنون زمانِ همبستگیِ ملتِ کورد و لُر در جغرافیای زاگرس است تا با اتحاد، به حقوقِ برابرِ خود دست یابیم.
امروز باید پرچمدارِ راهِ جانباختگان و رهبران بزرگمان باشیم؛ از بیمریمها، قدمخیرها، مستورها، شاهمحمدیاریها تا پیشوا قاضی محمد، قاسملو، کاک فؤادها و دیگر ستارگانِ سرخِ کوردستان؛ و نیز با یادِ یارمحمدخان و سردار اسعدِ بختیاری بهعنوان نمادهای ایستادگی و شرافت در زاگرس—و با یادِ شیرین علمهولی و فرزاد کمانگر، عزیزانِ دوستداشتنیِ این سرزمین، با شعارِ محوریِ «ژن، ژیان، ئازادی».» برای ایرانی فدررال و روژهلاتی آزاد، آباد و دمکراتیک تلاش مان چند برابر کنیم
بژی کوردستان، بژی لرستان، بژی ایرانی فدرال