ائتلاف نیروهای سیاسی کوردستان ایران با انتشار یک بیانیه کتبی در سالروز فتوای جهاد خمینی علیه خلق کورد در روژهلات کوردستان، با انتشار یک بیانیه کتبی اعلام کرد: «این فتوا نه یک تصمیم ناگهانی، بلکه در واقع برخورد دو پارادایم فکری و سیاسی بود.»
ائتلاف نیروهای سیاسی کوردستان ایران به مناسبت سالروز فتوای جهاد ۲۸ مرداد خمینی علیه روژهلات کوردستان، یک بیانیه کتبی منتشر کرد. در این بیانیه ضمن اشاره به تداوم ذهنیت فتوای ۲۸ مرداد، اعلام شد: «وظیفه کنونیو تاریخی ملتمان در برابر این سیاست، حفظ اتحاد ملی، تقویت همبستگیمیان تمامی ملتهای دمکراسیخواه و مقاومت در سنگر مبارزه مدنی و سیاسی است.»
مشروح بیانیه ائتلاف نیروهای سیاسی کوردستان ایران به شرح زیر میباشد:
«۲۸ مرداد ۱۳۵۸ نقطهعطفی در روابط کوردها با جمهوری اسلامی و روز صدور فتوای جهاد علیه ملت کورد توسط خمینی بود؛ فتوایی در راستایانتقام سیستماتیک از خلقی که آگاهانه و یکصدا به رفراندوم جمهوری اسلامی ‘نه’ گفت. این فتوا نه یک تصمیم ناگهانی، بلکه در واقع برخورد دو پارادایم فکری و سیاسی بود: از یک سو، رویکرد اشغالگری و تمامیتخواهیکه در صدد بازتولید ساختار قدرت بود؛ در مقابل، جنبش آزادیخواهی کوردستان قرار داشت که بازتاب اراده واقعی خلق جهت رسیدن به حقوق بنیادین خود و سایر خلقهای ایران بود.
فتوای ۲۸ مرداد حکمی جدید برای یک سیاست شناختهشده و سرچشمهگرفته از رویکردی بود که پیشتر در دوران حکومت پادشاهی توسط حکومتمرکزی علیه ملت کورد به کار گرفته شده بود. در مرداد ۱۳۵۸ حکومت جدید با تداوم سیاستهای انکار و آسمیلاسیون و با تهاجم زمینی و هوایی، به سیاست اشغالگری علیه کوردستان استمرار بخشید.
لشکرکشی جمهوری اسلامی بر اساس تصمیم خمینی در حالی صورت گرفت که ملتمان در روژهلات کوردستان، حقوق و مطالبات مشروع خود را بر مبنای مشارکت سیاسی عادلانه و چارهیابی مسالمتآمیز مسئله کورد، به شیوهای دموکراتیک و از طریق گفتگو و مذاکره پیش میبرد. اما زمامداران ایران قادر به پنهان کردن نیت خود مبنی بر خصومت با کوردها نبودند.
در ۲۸ مرداد ۱۳۵۸، خمینی در یک پیام شدیداللحن علیه مردم کوردستان فتوای جهاد صادر کرد. از نظر سیاسی و دینی، استفاده از مفهوم جهاد علیه شهروندان روژهلات کوردستان، نوعی مشروعیت به نیروهای مسلح جهت اعمال اشکال مختلف خشونت علیه شهروندان کوردستان اعطا کرد. از همانروز نخست صدور فتوای جهاد، نیروهای مسلح ایران و به ویژه نیروهای سپاه پاسداران، با سلاحهای سنگین و پشتیبانی نیروی هوایی به سمت شهرهایروژهلات کوردستان گسیل شدند.
در آغاز حملات، شهر پاوه و مناطق هورامان آماج حمله نیروهای سپاه پاسداران و اشغالگران قرار گرفتند. بلافاصله پس از اشغال شهر پاوه، صادق خلخالی به عنوان حاکم شرع به منطقه رسید و دهها شهروند از جمله مجروحان، معلمان و پزشکان را در یک دادگاه صحرایی تیرباران کرد. پس از اشغال شهر پاوه، موج حملات به سایر شهرهای کوردستان، به ویژه سنه، مریوان، سقز و مهاباد، گسترش یافت. به دنبال تصرف شهرها، حملات سپاه پاسداران به روستاها نیز تسری یافت و با قتلعام اهالی روستاهای قارنه و قَلاتان، مجموعه حملات پیدرپی در سراسر روستاهای کوردستان انجام شد.
مردم روژهلات کوردستان در برابر حملات نظامی مذکور و همچنین فرمانهایبعدی که منجر به تیرباران هزاران شهروند و مبارز کورد شد، زانو نزدند. مقاومت کوردها ثابت کرد که اراده یک ملت در راستای بقا و آزادی از هر فرمان و حملهای قویتر است. در چنین روزی، به خون به ناحق بر زمین ریختهشده جوانان، زنان و شهروندانی که قربانی شده و نامشان همچو شهدای راه آزادی در تاریخ کوردستان زنده ماند، ادای احترام میکنیم.
امروزه نیز تداوم همان سیاست و فتوای خمینی علیه ملت کورد در کشتار شهروندان، اعدامها، سرکوب فعالین مدنی و هدف حمله قرار دادن سیستماتیک هویت کوردی، به وضوح نمایان است. وظیفه کنونی و تاریخی ملتمان در برابر این سیاست، حفظ اتحاد ملی، تقویت همبستگی میانتمامی ملتهای دمکراسیخواه و مقاومت در سنگر مبارزه مدنی و سیاسی است. مبارزه ما در راستای دموکراسی، رفع تبعیض و احقاق حقوقمان بویژه حق تعیین سرنوشت، با گامهایی استوارتر از قبل تا پایان دادن به این ذهنیت و قدرت استبدادی، ادامه خواهد داشت.»
