کوردانه: محمدرضا اسکندری:مرکز اطلاع‌رسانی و مطبوعاتی نیروهای مدافع خلق (ه‌پ‌گ) در تازه‌ترین اطلاعیه خود، اسامی پنج گریلای اهل روژهلات کوردستان به نام‌های چالاک جوانرو، سمکو دالاهو، ماسیرو دالاهو، مِرخاس شاهو و رزگار پَژمین را اعلام کرده است. این اطلاعیه در ادامه روندی منتشر می‌شود که طی آن، ه‌پ‌گ در چند مرحله و به‌صورت گروهی و منطقه‌ای، اسامی شماری از گریلاهای جان‌باخته اهل روژهلات کوردستان را اعلام کرده است.

انتشار این اسامی، در کنار اهمیت ثبت نام و یادآوری سرنوشت این افراد، پرسش‌های مهمی درباره زمان و شیوه اطلاع‌رسانی ایجاد می‌کند. چرا افرادی که بنا بر اطلاعیه‌های خود این تشکیلات، سال‌ها پیش و در مناطق حفاظتی مدیا جان باخته‌اند، اکنون معرفی می‌شوند؟ چرا اطلاعات مربوط به آنان در زمان وقوع حوادث به‌صورت عمومی منتشر نشده است؟ آیا خانواده‌های این افراد در همان زمان از سرنوشت فرزندان خود اطلاع داشته‌اند؟

این پرسش‌ها در شرایط سیاسی امروز اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند؛ شرایطی که پ‌ک‌ک پس از اعلام انحلال ساختار نظامی و کنار گذاشتن سلاح، وارد مرحله تازه‌ای از مناسبات سیاسی با دولت ترکیه شده و عبدالله اوجالان نیز مسیر تعامل سیاسی با دولت باغچلی و حزب حرکت ملی را در پیش گرفته است.

از سوی دیگر، تحولات روژاوا و عقب‌نشینی‌های سیاسی و نظامی نیروهای وابسته به جریان اوجالان، همراه با تغییر ادبیات سیاسی برخی رهبران این جریان، پرسش‌های جدی درباره آینده این جنبش و سرنوشت آرمان‌هایی که سال‌ها به نام آن مبارزه شده است، ایجاد کرده است.

در چنین شرایطی، انتشار تدریجی اسامی جان‌باختگان روژهلات نیز نیازمند توضیح بیشتری است. به‌ویژه آنکه پ‌ک‌ک در گذشته همواره بر سرعت و شفافیت در اطلاع‌رسانی درباره جان‌باختن نیروهای خود تأکید می‌کرد و بارها از حضور گسترده نیروهای اهل روژهلات در صفوف خود سخن گفته بود.

اکنون این سؤال مطرح است که چه عواملی باعث شده اسامی این افراد پس از گذشت چندین سال و به‌صورت گروهی و منطقه‌ای اعلام شود؟ آیا این روند صرفاً به تکمیل اطلاعات تاریخی و سازمانی مربوط است یا ملاحظات دیگری نیز در زمان‌بندی انتشار این اسامی نقش داشته‌اند؟

نکته دیگری که نیازمند شفاف‌سازی است، شرایط و چگونگی جان‌باختن این افراد است. آیا اطلاعات دقیق درباره زمان، مکان و نحوه جان‌باختن آنان در دسترس است؟ آیا تمام این موارد مربوط به درگیری‌های نظامی بوده است؟ آیا در میان این پرونده‌ها مواردی از اختلافات درون‌تشکیلاتی یا شرایطی غیر از درگیری‌های نظامی وجود داشته است؟

در نبود اطلاعات مستند، نمی‌توان درباره این احتمالات قضاوت کرد؛ اما همین نبود اطلاعات کافی، ضرورت انتشار گزارش‌های دقیق‌تر را افزایش می‌دهد. خانواده‌ها و افکار عمومی حق دارند از واقعیت سرنوشت افرادی که سال‌ها در صفوف این تشکیلات حضور داشته‌اند، مطلع شوند.

پرسش مهم دیگر این است که آیا فهرست‌های منتشرشده تاکنون کامل شده‌اند یا هنوز گریلاهای دیگری از روژهلات کوردستان وجود دارند که نام و سرنوشت آنان اعلام نشده است؟ آیا اطلاعیه اخیر آخرین گروه از جان‌باختگان است یا ه‌پ‌گ در آینده نیز اسامی گروه‌های دیگری را منتشر خواهد کرد؟

اگر هنوز افراد دیگری وجود دارند، بهتر است این تشکیلات درباره تعداد آنان و زمان انتشار اطلاعات مربوط به سرنوشتشان توضیح روشنی ارائه دهد. اعلام یک فهرست جامع، همراه با مشخصات و اطلاعات قابل بررسی، می‌تواند بسیاری از ابهامات موجود را برطرف کند.

ه‌پ‌گ و ساختارهای وابسته به پ‌ک‌ک، اگر خود را مسئول ثبت تاریخ مبارزات و فداکاری نیروهایشان می‌دانند، باید بدانند که این تاریخ تنها متعلق به یک تشکیلات نیست. خانواده‌ها، جامعه روژهلات و افکار عمومی نیز در شناخت و ثبت این تاریخ حق دارند.