پنج بازیکن تیم ملی فوتبال زنان ایران در استرالیا با فرار از اردوی رسمی جمهوری اسلامی، درخواست پناهندگی کردند؛ رخدادی که بار دیگر چهره واقعی ساختار امنیتی و سرکوبگر حاکم بر ورزش ایران را آشکار کرد. این بازیکنان، پس از آنکه زیر فشار، تهدید و کنترل امنیتی قرار گرفتند، محل اقامت تیم را ترک کردند و با کمک پلیس استرالیا به مکان امن منتقل شدند.
نام زهرا قنبری، کاپیتان تیم ملی، در کنار زهرا سربالی علیشاه، مونا حمودی، عاطفه رمضانیزاده و فاطمه پسندیده در میان پناهجویان دیده میشود؛ زنانی که ترجیح دادند بهجای بازگشت به سایه تهدید، ارعاب و پروندهسازی، راه دشوار تبعید را انتخاب کنند.
ماجرا از جایی پررنگتر شد که بازیکنان تیم ملی زنان ایران در اعتراض به وضعیت موجود، از خواندن سرود جمهوری اسلامی خودداری کردند. همین اقدام کافی بود تا رسانههای حکومتی و بلندگوهای تبلیغاتی نظام، آنان را با ادبیاتی امنیتی و تهدیدآمیز هدف قرار دهند. همزمان، گزارشها از جمعآوری گذرنامهها، کنترل شدید درهای هتل و تهدید خانوادههای بازیکنان حکایت داشت؛ رفتاری که بیش از هر چیز نشان میدهد جمهوری اسلامی حتی از زنان ورزشکار خود نیز نه بهعنوان نماینده ملت، بلکه بهعنوان گروگانهای سیاسی استفاده میکند.
پناهندگی این پنج بازیکن فقط یک خبر ورزشی نیست؛ سندی دیگر است از اینکه حتی پوشیدن پیراهن تیم ملی در جمهوری اسلامی نیز امنیت نمیآورد، و ورزشکار زن ایرانی برای حفظ کرامت، آزادی و جان خود ناچار است از تیم، اردو و در نهایت از کشور بگریزد.
